Մարդիկ գալիս են և անդարձ գնում,

Մարդիկ գալիս են ու այնպես գնում,

Որ շատերին անգամ չեն էլ կարոտում:

Բայց դու եկար և մնացիր մեր սրտերում,

Քո անունը երդման նման մի բան դարձավ,

Իսկ քո խոսքը դարձավ աղոթք:

Այդ դու էիր, որ ցանկացար մարդը դառնա զտված ոսկի,

Այդ դու էիր, որ կանգնեցիր պարտականության ու սիրո միջև:

Ծնվեցիր հենց ճիշտ ժամանակին

Ու քեզ հետ բերիր մի նոր շունչ կյանքին:

Գովերգեցիր ու  նվաստացրիր հենց այն նույն  մարդկանց,

Ովքեր ստեղծել են  պաշտամունք` լոկ պաշտելու ու ծնկի գալու.

Քեզ էլ սիրեցին ` երբեմն ատելով,

Քեզ էլ պաշտեցին ` երբեմն այրելով

Իրենց բերանում այրվող կրակով:

Բայց հիմաար էին նրանք,

Որ չհասկացան քեզ պես ճիշտ մարդուն,

Բայց ով էլ ճանաչեց ու սիրեց հենց քեզ,

Կյանքում ոչ մի  պահ չասաց, որ «սուտ» էիր,

Ու գովաբանեց մինչև կյանքի վերջ:

Ինչպես,որ ես եմ քեզ գովաբանում

Ու քո ճամփից ես շեղ չեմ գնում.

Մի պահ զղջում եմ, որ քեզ պես մարդուն կյանքում չեմ տեսել,

Բայց հպարտանում եմ`իմ սրտում ունեմ:

***

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s